"Πόσο ασφαλές είναι το άνοιγμα των σχολείων;" της Βέλλη Ανθής, Εκπαιδευτικού

"Πόσο ασφαλές είναι το άνοιγμα των σχολείων;"

 της  Βέλλη Ανθής,  Εκπαιδευτικού

   Οι σχολικές μονάδες όλων των βαθμίδων ανοίγουν 10 Μαΐου, εκτός των παιδικών σταθμών (τι θα κάνουν άραγε οι εργαζόμενοι τα μικρά τους τα παιδιά είναι ένα άλλο θέμα που δεν φαίνεται να απασχολεί το Υπουργείο)

   Είναι φανερό ότι αυτό γίνεται με χειρότερους όρους, όσον αφορά στα δεδομένα της πανδημίας, σε σχέση με το άνοιγμα των σχολείων πέρυσι τον Ιούνιο. Παρόλα αυτά να θυμίσουμε ότι  τον προηγούμενο Ιούνιο ανοίξαμε πολύ προσεκτικά,  εφαρμόζοντας το μέτρο των 15 μαθητών ανά τμήμα και λειτουργήσαμε χωρίς το ολοήμερο. Φέτος, παρά αυτά τα τραγικά επιδημιολογικά δεδομένα, ξεκινάμε με 25άρια τμήματα, με πλήρη λειτουργία του ολοήμερου, με ανολοκλήρωτο τον εμβολιασμό των εκπαιδευτικών και με ελλείμματα σε θέματα καθαριότητας σχολικών κτιρίων και αναλώσιμων υλικών καθαριότητας. 

   Το μόνο μέτρο προστασίας που επιβάλλεται είναι το self test, δηλαδή επαναλαμβάνεται το αγαπημένο μότο της κυβέρνησης αυτό "της ατομικής ευθύνης" και των συνεπειών της. Να σημειώσουμε ότι είναι πολύ αυστηρά τα πειθαρχικά μέτρα για όσους/όσες δεν θα κάνουν το διαγνωστικό τεστ (μην ξεχνάμε τις Ε.Δ.Ε εναντίον των γιατρών που νόσησαν από covid-19, για να βγάλουμε συμπεράσματα για τον άδικο και παράλογο τρόπο που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους). Επιτήρηση και διαρκής έλεγχος, λοιπόν, μια και η  πανδημία γίνεται  ευκαιρία για ένταση των μηχανισμών χειραγώγησης, αλλά  και θεσμοθέτησης ενός μεγεθυνόμενου πλαισίου εθισμού των πολιτών σε μέτρα  πειθάρχησης ως νέα κανονικότητα (κάτι  άλλωστε που ο κύριος Γεραπετρίτης πρόσφατα το επιβεβαίωσε). Την ίδια  στιγμή όμως το ευρωπαϊκό κέντρο πρόληψης νοσημάτων σε μελέτη που έκανε απέδειξε ότι όταν τα τεστ γίνονται από εξειδικευμένο εργαστηριακό προσωπικό η αξιοπιστία τους είναι γύρω στο 74%. Ενώ όταν πραγματοποιούνται από ανθρώπους, οι οποίοι δεν είναι νοσηλευτές ή ιατρικό  προσωπικό, που έμαθαν τη χρήση από βίντεο ή από γραπτές οδηγίες η αξιοπιστία τους πέφτει γύρω στο 50% (μιλάμε δηλαδή για 25 μονάδες αξιοπιστίας κάτω). Καταλαβαίνετε τι πρόκειται να γίνει;

Ας θυμηθούμε εδώ ότι το αποτέλεσμα μιας παρόμοιας έναρξης, αυτής των Λυκείων για δύο εβδομάδες πριν το Πάσχα, ήταν να κλείσουν λόγω κρουσμάτων 301 τμήματα, δηλαδή το 18% των τμημάτων.

   Αυτό δεν σημαίνει ότι τα self tests δεν είναι ένα από τα εργαλεία αντιμετώπισης της πανδημίας. Αρκεί να γίνεται από εξειδικευμένο νοσηλευτικό προσωπικό και να είναι συμπληρωματικό μετρό. Πρώτα από όλα θα έπρεπε να ανοίξουμε πάλι με 15άρια τμήματα,  με όσο περισσότερα τμήματα ολοήμερου επιτρέπουν οι αίθουσες των σχολικών κτιρίων, με προσλήψεις εκπαιδευτικών και προσωπικού καθαριότητας και βέβαια να έχουν ολοκληρωθεί οι εμβολιασμοί των εκπαιδευτικών.

   Αξίζει επίσης να αναφέρουμε ένα ακόμα επικοινωνιακό πυροτέχνημα της κυβέρνησης που είναι η παράταση του σχολικού έτους κατά 8 ημέρες. Τα ερωτήματα εδώ είναι δύο. Το πρώτο είναι γιατί γίνεται η παράταση εφόσον δεν έχουν χαθεί μαθήματα κι η κυρία Μακρή μας διαβεβαίωνε ότι η εξ αποστάσεως εκπαίδευση έχει την ίδια αποτελεσματικότητα με τη δια ζώσης -σε αντίθεση με την εκπαιδευτική κοινότητα που θεωρούμε αναντικατάστατη τη δια ζώσης διδασκαλία. Και κατά δεύτερον μέσα σε οκτώ ημέρες τι θα αλλάξει; Και κάπου εδώ μπορεί να ξεκινήσει η κολοκυθιά... γιατί 8 και όχι 18.. 28... 38... Αλήθεια τώρα;

 Οι οκτώ μέρες θα βοηθήσουν τα παιδιά (τα μαντρωμένα στα σπίτια τους εδώ και μήνες με χιλιάδες οικογενειακά και ψυχοσυναισθηματικά προβλήματα) να καλύψουν τα εκπαιδευτικά κενά που δημιουργήθηκαν λόγω της τηλεκπαίδευσης;   Εμείς οι εκπαιδευτικοί λέμε ότι πρέπει να κλείσουμε κανονικά στις 15 Ιουνίου.

Όχι γιατί δεν δεχόμαστε να κάνουμε για άλλη μία χρονιά απλήρωτες υπερωρίες, αλλά γιατί γνωρίζουμε ότι η λύση είναι από το Σεπτέμβρη να γίνει μία σοβαρή προσπάθεια από το Υπουργείο Παιδείας για ένα μακρόπνοο σχέδιο με συγκεκριμένους εκπαιδευτικούς στόχους (προσαρμοσμένους στα μετά covid σχολικά έτη), αναδιάρθρωση της ύλης με έμφαση στην καλλιέργεια των κοινωνικών δεξιοτήτων, μείωση της ύλης κατά 30% σε κάθε σχολική βαθμίδα και φροντιστηριακά τμήματα για ενισχυτική διδασκαλία σε όσα παιδιά το έχουν ανάγκη.

    Αλλά η Δημόσια Παιδεία όπως κι η Δημόσια Υγεία δεν είναι στις προτεραιότητες αυτής της κυβέρνησης ούτε η προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων, όπως φάνηκε από το νομοσχέδιο που ετοιμάζει ο κ. Χατζηδάκης. 

Εμείς οι εκπαιδευτικοί θα φροντίσουμε  να νιώσουν τα παιδιά τη θαλπωρή του σχολείου, τη μαγεία της γνώσης και τη χαρά της επικοινωνίας. Θα πιάσουμε το νήμα από κει που τ' αφήσαμε, για να πλημμυρίσουν τα σχολεία με τα γέλια και τις χαρές των παιδιών.

Και με τους αγώνες μας θα κρατήσουν όρθιο το δημόσιο σχολείο. 

                                                     6/5/2021

Ανθή Βέλλη, πρόεδρος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης  Βάρης-Βούλας –Βουλιαγμένης και Γλυφάδας

 

«Η ανάγκη υπεράσπισης των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων» της Βέλλη Ανθής

 

«Η ανάγκη υπεράσπισης των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων»

Με το νομοσχέδιο Χατζηδάκη, που πρόκειται να έρθει σύντομα για ψήφιση στη Βουλή, γίνεται ακόμα ένα βήμα υπέρ της ατομικής σύμβασης εργασίας σε βάρος των συλλογικών ρυθμίσεων.

Δυστυχώς όμως  κι άλλα μέτρα συμπληρώνουν το παζλ των ελαστικών σχέσεων εργασίας, όπως το ότι με το προτεινόμενο νομοσχέδιο καταργείται το οκτάωρο, θεσμοθετείται η 10ωρη απασχόληση, καθιερώνονται οι απλήρωτες υπερωρίες, καταργείται και για άλλες κατηγορίες εργαζομένων η αργία της Κυριακής, αυξάνεται το όριο των νόμιμων υπερωριών (χάνονται έτσι μαζί με την προσωπική ζωή και τον ποιοτικό ελεύθερο χρόνο και πολλές νέες θέσεις εργασίας), καταργείται το δικαίωμα επαναπρόσληψης του εργαζόμενου σε περίπτωση που κριθεί δικαστικά άκυρη η απόλυσή του κ.ά.

Είναι κατανοητό ότι οι ατομικές συμβάσεις εργασίας αφήνουν τους εργαζόμενους στο έλεος των εργοδοτών, γιατί, όταν έρχεται σε συμφωνία ο εργοδότης με τον εργαζόμενο, σημαίνει απλά επιβολή της βούλησης του ισχυρότερου μέρους, δηλαδή του εργοδότη, αφού είναι αυτός που έχει τη δύναμη να επιβάλει τη θέλησή του με ποικίλους τρόπους: με πειθώ, με υποσχέσεις, με πιέσεις, με απειλές, με εξαναγκασμό. Έτσι η διευθέτηση του χρόνου εργασίας, δηλαδή το να απασχολείται ένας εργαζόμενος μέχρι 10 ώρες τη μέρα χωρίς πρόσθετη αμοιβή (εφόσον μέσα στο ίδιο εξάμηνο οι ώρες υπερωριακής εργασίας εξοφλούνται με αντίστοιχη μείωση ωρών ή ρεπό ημέρες αδείας) μπορεί πλέον να γίνεται, όπως προβλέπει το νομοσχέδιο Χατζηδάκη, με ατομική συμφωνία μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου και όχι όπως μέχρι τώρα ίσχυε με επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση ή με συμφωνία του εργοδότη με το επιχειρησιακό σωματείο ή το συμβούλιο εργαζομένων.

Και επειδή στη σχέση εργασίας εργοδότης και εργαζόμενος όχι μόνο έχουν διακριτές θέσεις και συγκρουόμενα συμφέροντα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ισότιμοι, όπως προπαγανδίζει η νεοφιλελεύθερη αντίληψη που θεωρεί αχρείαστη κάθε ρύθμιση και κάθε συλλογική διαπραγμάτευση, ο εργαζόμενος ο οποίος δεν θα συμφωνήσει πολύ εύκολα θα απολύεται.

Οι εργαζόμενοι μπορούν να διαπραγματευτούν τους όρους αμοιβής και εργασίας τους στοιχειωδώς ισότιμα με τον εργοδότη τους μέσα από τη συλλογική διαπραγμάτευση που πραγματοποιείται μέσω των συνδικαλιστικών τους οργανώσεων. Όμως και εδώ η κυβέρνηση φροντίζει να χτυπήσει τους εργαζόμενους μία και δυσχεραίνει τη συλλογική διαπραγμάτευση θέτοντας ως προϋπόθεση την εγγραφή των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των εκπροσώπων τους σε Γενικό Μητρώο. Υπονομεύει την ουσιαστική δημοκρατική λειτουργία των συνδικάτων, αφού θεσπίζει τη δυνατότητα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στις Γενικές Συνελεύσεις ιδίως για τη λήψη απόφασης απεργίας. Περιορίζει έτσι και αποδυναμώνει το δικαίωμα της απεργίας προβλέποντας ότι:

α. Στην προειδοποίηση για απεργία θα πρέπει να αναφέρονται τα αιτήματα και οι λόγοι που το θεμελιώνουν

β. Το προσωπικό ασφαλείας σε περίπτωση απεργίας στο Δημόσιο, στους ΟΤΑ και τα Ν.Π.Δ.Σ θα πρέπει να είναι 30 έως 40% των εργαζομένων(οπότε ακυρώνεται η ουσία της απεργίας, αφού κανείς δεν θα καταλάβει ότι πραγματοποιείται) και τέλος

γ.  Οι καταλήψεις χώρων και εισόδων και η άσκηση ψυχολογικής ή σωματικής βίας, όχι μόνο απαγορεύονται αλλά αν λάβουν χώρα καθιστούν την απεργία παράνομη (για παράδειγμα αν δώσει κάποιος εργαζόμενος  σε κάποιον συνάδελφο του μια προκήρυξη, θα μπορεί να κατηγορηθεί για ψυχολογική βία και έτσι η απεργία να χαρακτηριστεί παράνομη).

Όλες αυτές οι ρυθμίσεις οδηγούν στον θεσμικό παροπλισμό και τη λειτουργική αποκαθήλωση των συνδικάτων από το βάθρο της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας, γιατί τα συνδικάτα παρά τις αδυναμίες τους παραμένουν βασικός πυλώνας της Δημοκρατίας και το κύριο στήριγμα του κόσμου της μισθωτής εργασίας.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έδωσε στο ΣΕΒ αυτό που χρόνια επιθυμούσε: τους εργαζόμενους σε μία κόλλα χαρτί. Η απάντηση πρέπει να δοθεί από τους εργαζόμενους για να υπερασπιστούμε τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τα συνδικαλιστικά μας δικαιώματα. Για αυτό ο αγώνας να μην περάσει αυτό το νομοσχέδιο είναι η μάχη των μαχών για τις επόμενες μέρες.

24/4/2021

Βέλλη  Ανθή

Δημοτική Σύμβουλος με τη ΡΙ.ΚΙ.Π.  Β.Β.Β.

Ριζοσπαστική Κίνηση Πολιτών Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης

Η τροπολογία για την ζωντανή βιντεοσκοπημένη διδασκαλία δεν θα περάσει - ΚΕΙΜΕΝΟ της Βέλλη Ανθής

               

                                              ΚΕΙΜΕΝΟ της 

                      Βέλλη   Ανθής,                                            

                     εκπαιδευτικού ειδικής αγωγής, 

                     προέδρου  ΣΕ.ΠΕ. Γλυφάδας - Β.Β.Β. 

                     και  Δημοτικής Συμβούλου Δήμου 

                     με  τη ΡΙ.ΚΙ.Π.  Β.Β.Β.

                                                                                                                Βούλα 12/5/2020

                                                                                                                   

«Η τροπολογία για την ζωντανή βιντεοσκοπημένη  διδασκαλία δεν θα περάσει»

   Η Υπουργός Παιδείας έφερε για άλλη μία φορά, αυθαίρετα, μία τροπολογία στη Βουλή κι η οποία ψηφίστηκε μόνο από τη Νέα Δημοκρατία, που προβλέπει τη  ζωντανή αναμετάδοση της διδασκαλίας από την τάξη με σκοπό να την παρακολουθούν οι μαθητές/τριες, που έχοντας πάρει ειδική άδεια, δεν θα προσέλθουν στο σχολείο. Η επιβολή ενός τέτοιου μέτρου είναι φανερό ότι έχει σκοπό την εγκαθίδρυση ενός νέου συστήματος πανοπτικού ελέγχου, για να  χειραγωγήσει τους εκπαιδευτικούς. Ο school big brother είναι εδώ…….

   Αυτή η ρύθμιση, που είναι «το κερασάκι στην τούρτα» της εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης, είναι άκρως αντιπαιδαγωγική κι ανοίγει επικίνδυνους δρόμους στην εκπαιδευτική διαδικασία. Το μάθημα σε όλες τις βαθμίδες βασίζεται στην αλληλεπίδραση εκπαιδευτικού και μαθητή, καθώς και στην ανατροφοδότηση. Δεν είναι διάλεξη. Επομένως αυτή η τροπολογία δεν έχει καμία παιδαγωγική αξία. Επίσης, όσο και αν διατείνεται το Υπουργείο το αντίθετο, η ζωντανή αναμετάδοση της διδασκαλίας παραβιάζει  προσωπικά δεδομένα και επομένως  τα ατομικά δικαιώματα μαθητών και εκπαιδευτικών (εξάλλου, δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι η Υπουργός Παιδείας μίλησε για «διαβούλευση» με την αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων). Ακόμα δεν υπάρχει καμία δικλείδα ασφαλείας ότι το μάθημα δεν καταγράφεται, ενώ συγχρόνως αφήνει τα ανήλικα παιδιά ανυπεράσπιστα, «βορά» σε οποιονδήποτε κακόβουλο.

   Ας σταθούμε όμως στην ουσία που είναι ότι η εκπαιδευτική διαδικασία είναι μία σύνθετη υπόθεση. Έχει μία δυναμική που δημιουργείται μέσα στην τάξη μεταξύ εκπαιδευτικού και μαθητών κι αυτή η τροπολογία αφαιρεί τη δυνατότητα παιδαγωγικής παρέμβασης του εκπαιδευτικού στο πλαίσιο της διαχείρισης ιδιαίτερων και «λεπτών» ζητημάτων, που προκύπτουν μέσα στην τάξη. Επίσης είναι γνωστό ότι η στάση εκπαιδευτικού και μαθητών τροποποιείται, όταν γνωρίζουν ότι καταγράφονται από την κάμερα και χάνεται ο αυθορμητισμός, καθώς επίσης ελλοχεύει κι  ο κίνδυνος να γίνει viral μια λανθασμένη ή αστεία  απάντηση ενός μαθητή/ τριας με ό,τι θα  σημάνει αυτό για την ψυχολογία του/της.

   «Καλοθελητές» δημοσιογράφοι, που έχουν ρίξει τόνους λάσπης στην εκπαιδευτική κοινότητα τις  μέρες της πανδημίας, κατηγορώντας μας για φυγοπονία, «ξαναχτύπησαν» λέγοντας ότι οι εκπαιδευτικοί δεν επιθυμούμε την ζωντανή αναμετάδοση του μαθήματος, γιατί έτσι θα φανούν οι αδυναμίες μας (που δικαιούμαστε, βέβαια, ως άνθρωποι να έχουμε). Δεν καταλαβαίνουν όμως ότι ο εκπαιδευτικός κλάδος είναι αντίθετος με αυτή την τροπολογία, κυρίως για να προστατέψει τις αδυναμίες των μαθητών/τριών, ώστε αυτές να καταστούν παιδαγωγικά αξιοποιήσιμες, όταν ο μαθητής νιώσει ασφάλεια και εμπιστοσύνη για να τις αποκαλύψει.

    Τέλος, με αφορμή την εισαγωγή καμερών μέσα στην σχολική τάξη, παρατηρούμε συγχρόνως μία συστηματική επιτήρηση πολιτών, με μέτρα που εισχωρούν βίαια και βαθιά στην ιδιωτικότητα και αμφισβητούν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης πρέπει να έχει κάποια στιγμή και ένα τέλος, που να διασφαλίζει ότι η υγειονομική κρίση δεν θα μετατραπεί σε κρίση δημοκρατίας, όπως επίσης και το ότι  τα απολύτως απαραίτητα περιοριστικά μέτρα θα πρέπει να επιτηρούνται από ένα θεσμικό πλαίσιο ανεξάρτητο από τον έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας.. Η αντίσταση μας στην αναστολή θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών, με βασικό εργαλείο την τεχνολογία και όχι μόνο, είναι αδιαπραγμάτευτη.

   Οι εκπαιδευτικοί σ' όλη τη διάρκεια της πανδημίας με ευαισθησία, επαγγελματισμό και υπευθυνότητα σταθήκαμε δίπλα στους μαθητές μας και σηκώσαμε στις πλάτες μας ένα βάρος που δεν μας αναλογούσε, αυτό της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, χωρίς καμία βοήθεια από το Υπουργείο Παιδείας και με μόνο «δωράκι» από αυτό ένα αναχρονιστικό, αντιπαιδαγωγικό, αντιλαϊκό Πολυνομοσχέδιο, που θα τσακίσει το δημόσιο σχολείο και την ελληνική κοινωνία, αν εφαρμοστεί. Εμείς λοιπόν προτείνουμε την παιδαγωγική αξιοποίηση της τεχνολογίας προς όφελος των μαθητών, που για έκτακτους λόγους απουσιάζουν από τη μαθησιακή διαδικασία, καθώς επίσης τη σωστή ενημέρωση των μαθητών για τη χρήση, την ασφαλή πλοήγηση και την αξιοποίηση των ψηφιακών μέσων, αλλά και τη επιμόρφωση των εκπαιδευτικών που έχουν διανύσει απίστευτα βήματα εξέλιξης, χωρίς καμία υποστήριξη όλο αυτό το διάστημα, καθώς και την εξασφάλιση της υλικοτεχνικής υποδομής για μαθητές και εκπαιδευτικούς, ώστε να εξασφαλίζεται η καθολικότητα του εγχειρήματος. Κυρίως όμως τη διασφάλιση, μέσα από ένα αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο, της προστασίας των προσωπικών δεδομένων μαθητών και εκπαιδευτικών.

Για όλους αυτούς τους λόγους εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές, μαθήτριες, αλλά και όλη η κοινωνία θα πρέπει να συστρατευτούμε και να απαιτήσουμε:

ΝΑ  ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΊ  Η  ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΈΝΗ  ΤΡΟΠΟΛΟΓΊΑ

ΚΑΙ  ΝΑ  ΑΠΟΣΥΡΘΕΊ  ΤΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΈΔΙΟ

                                               Βέλλη  Ανθή,                                            

                                  εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής, 

                                  πρόεδρος  ΣΕ.ΠΕ. Γλυφάδας - Β.Β.Β. 

                                   και  Δημοτική Σύμβουλος Δήμου 

                                          με  τη ΡΙ.ΚΙ.Π.  Β.Β.Β.

Πάρτε πίσω το πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία

«Ο κορωνοϊός απειλεί την υγεία μας και η κυβέρνηση απειλεί το δικαίωμα στη εκπαίδευση και την πρόοδο. 

Πάρτε πίσω το πολυνομοσχέδιο της ντροπής»

   της  Βέλλη  Ανθής, εκπαιδευτικού ειδικής αγωγής, 

                                   προέδρου  ΣΕ.ΠΕ. Γλυφάδας - Β.Β.Β.  και  

                                   Δημοτικής Συμβούλου Δήμου Βάρης Βούλας                              

                                   Βουλιαγμένης με  τη ΡΙ.ΚΙ.Π.  Β.Β.Β.

27/4/2020

     Σε μία συγκυρία που η προσοχή όλων είναι στραμμένη στην υγειονομική κρίση, Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων (Υ.ΠΑΙ.Θ.) και η κυβέρνηση της Ν.Δ., χωρίς διαβούλευση με τους αρμόδιους φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας, θέλει να επιβάλει όλες τις αλλαγές, που δεκαετίες τώρα ονειρεύονται οι συντηρητικές κυβερνήσεις, φέρνοντας προς ψήφιση στη Βουλή ένα πολυνομοσχέδιο, αναχρονιστικό, αντιεκπαιδευτικό με αυταρχικό τρόπο και κατά βάση αντιλαϊκό. Η κίνηση αυτή είναι πολιτικά απαράδεκτη και εχθρική απέναντι σε χιλιάδες εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς μία και λόγω των περιοριστικών μέτρων δεν υπάρχει το περιθώριο για συνολική αξιολόγηση μέσω γενικών συνελεύσεων και μαζικών συγκεντρώσεων.

      Μία και περιλαμβάνονται σε αυτό ρυθμίσεις που αγγίζουν όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης: το Νηπιαγωγείο, το Δημοτικό, το Γυμνάσιο, το Λύκειο και την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε τα πιο σημαντικά σημεία του:

• ·         Ως αναφορά στο Νηπιαγωγείο, η νέα εκπαιδευτική παρέμβαση με την κατάτμηση του προγράμματος του σε διδακτικά αντικείμενα-ενότητες (εισαγωγή Αγγλικών, Φυσικής Αγωγής και Ρομποτικής προς το παρόν) δεν λαμβάνει υπόψη τα ιδιαίτερα αναπτυξιακά χαρακτηριστικά αυτής της ηλικίας, ενώ έχει σκοπό να εισαγάγει απότομα τα νήπια σε αυστηρά δομημένα προγράμματα, αμφισβητώντας τον κυρίαρχο παιδαγωγικό ρόλο της συγκεκριμένης βαθμίδας. Επίσης αυξάνει τον αριθμό των νηπίων ανά τμήμα. Η κυβέρνηση αντί να πάρει άμεσα μέτρα για τη μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τάξη και τη δημιουργία σύγχρονων υγειονομικών σχολικών δομών, προωθεί το στοίβαγμα μέχρι και 26 μαθητών σε ακατάλληλες πολλές φορές αίθουσες . Την ίδια στιγμή, δε,  που νομοθετούν όλα αυτά, δεν έχουν πάρει τα απαραίτητα μέτρα για την πλήρη και ουσιαστική εφαρμογή της δίχρονης υποχρεωτικής Προσχολικής Αγωγής σε όλη την Ελλάδα, με σύγχρονους όρους και προϋποθέσεις (κτιριακές εγκαταστάσεις, επιστημονικό προσωπικό, βοηθητικό προσωπικό)

• ·         Σχετικά με το Δημοτικό, εισάγεται η Ρομποτική, καθώς και άλλα ανάλογα μαθήματα των λεγομένων «εργαστηριακών δεξιοτήτων» στο αναλυτικό πρόγραμμα, που σκοπό έχουν να προσφέρουν στα παιδιά μόνο δεξιότητες, όπως άλλωστε επιβάλλει το σχολείο της αγοράς, σε βάρος της ουσιαστικής γνώσης. Δεν είμαστε αντίθετοι σε τέτοιου τύπου δεξιότητες. Δεν μπορεί όμως να ρίχνουμε το βάρος της ‘’μεταρρύθμισης’’ μόνο σ’ αυτές στη συγκεκριμένη σχολική βαθμίδα, στην οποία αυτό που  πρέπει να αναπτύξουν τα παιδιά είναι κοινωνικές δεξιότητες, κιναισθητικές ικανότητες, δημιουργική σκέψη, κριτική αντίληψη, μέσα από ένα αναλυτικό πρόγραμμα και σύγχρονα σχολικά εγχειρίδια που θα τα φέρνουν σε επαφή με τη γνώση βιωματικά και αβίαστα. Δυστυχώς όμως είμαστε πολύ μακριά από αυτούς τους στόχους και δεν θα μας σώσει η Ρομποτική από τις σημερινές ελλείψεις και παθογένειες, αλλά δυστυχώς θα τις καλύψει, με τη γνωστή μέθοδο του εντυπωσιασμού(σημειωτέον ότι και για τη ρομποτική δεν έχει προβλεφθεί το υψηλό κόστος του εργαστηρίου ή της επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών). Επιπροσθέτως κι  εδώ όπως και στο νηπιαγωγείο θεσμοθετείται η αύξηση των μαθητών ανά τμήμα, η οποία  δυσχεραίνει την παιδαγωγική διαδικασία με τον αριθμό των μαθητών να φτάνει ανά τμήμα από 22 σε 24 ή 26 μαθητές. Επίσης αυξάνεται ο ελάχιστος αριθμός μαθητών  και νηπίων ανά τμήμα και αυτή η αύξηση σημαίνει ότι κάποιοι μαθητές θα αναγκαστούν να ψάξουν  στα όμορα σχολεία τη δυνατότητα εγγραφής τους, μακριά από το σχολείο της γειτονιάς τους. Επίσης θα οδηγήσει σε συγχωνεύσεις τάξεων, λιγότερες θέσεις εργασίας και άρα απόλυση κάποιων αναπληρωτών, που καλύπτουν, εδώ και μία δεκαετία, μόνιμες και διαρκείς ανάγκες στην εκπαίδευση και έχουν γίνει όμηροι των κυβερνήσεων όλα αυτά τα χρόνια. Για όσους, δε, από αυτούς αρνηθούν τοποθέτηση(σε καμιά δυσπρόσιτη περιοχή ή για σοβαρούς προσωπικούς λόγους) το πολυνομοσχέδιο κρύβει για αυτούς τη δυσάρεστη έκπληξη τιμωρητικού αποκλεισμού τουλάχιστον ενός έτους από τους διορισμούς. 

• ·         Οι πραγματικές προθέσεις του Υπουργείου φαίνονται και από το γεγονός ότι δεν παίρνεται κανένα ουσιαστικό μέτρο για την ενίσχυση των απαραίτητων υποστηρικτικών δομών του σχολείου και για τη στελέχωση τους με το αντίστοιχο προσωπικό. Δεν μπορεί η ευθύνη για τα παιδαγωγικά, κοινωνικά και ψυχολογικά ζητήματα που προκύπτουν σήμερα στα σχολεία, που θα έπρεπε να καλυφθούν με διεπιστημονική ομάδα, να μεταφέρονται στις πλάτες των εκπαιδευτικών μέσω του θεσμού των «Εκπαιδευτικών Εμπιστοσύνης».

• ·         Για την ειδική αγωγή δεν έχουμε πολλά να πούμε μία και η έγνοια της κυβέρνησης  είναι φανερή, αφού ακόμα και ο διορισμός των 4.500 εκπαιδευτικών σε αυτήν έχει παραπεμφθεί στις καλένδες. Αλλά και οι διατάξεις για κατά προτεραιότητα κάλυψη στην ειδική αγωγή των κενών στα ειδικά σχολεία, φανερώνει την πρόθεση της κυβέρνησης να αφήσει χιλιάδες κενά σε τμήματα ένταξης και παράλληλης στήριξης στον ευαίσθητο χώρο της ειδικής αγωγής, που χρειάζονται όλοι οι μαθητές από την πρώτη μέρα του σχολείου να έχουν τον εκπαιδευτικό δίπλα τους.

• ·         Στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, που μετατρέπονται σε εξεταστικά κέντρα, αυξάνονται τα εξεταζόμενα μαθήματα, καθώς και το βαθμολογικό όριο προαγωγής και απόλυσης από 9,5 σε 10, εισάγεται ο θεσμός της «Τράπεζας Θεμάτων», επανέρχεται η (αναχρονιστική, αυταρχική, αντιπαιδαγωγική, τιμωρητική) αναγραφή της διαγωγής στο απολυτήριο και ο «πολύ πετυχημένος……» θεσμός των πολυήμερων αποβολών (γυρίστε τα ρολόγια πολλά χρόνια πίσω). Είναι βέβαια κοινώς αποδεκτό πως η συνειδητή πειθαρχία, η συμμετοχή στην εκπαιδευτική διαδικασία, η αγάπη για τη μάθηση είναι αξίες που καλλιεργούνται μέσα από το ίδιο το περιεχόμενο του σχολείου, τους στόχους και τις αξίες του καλλιεργεί. 

 Σίγουρα αν ψηφιστούν αυτά τα μέτρα, η εισαγωγή των μαθητών στα ΑΕΙ θα γίνεται πολύ πιο δύσκολα και θα συμβαδίζει, περισσότερο από κάθε άλλη φορά τα τελευταία χρόνια, με την κοινωνικοοικονομική κατάσταση των μαθητών, καθώς η «Τράπεζα Θεμάτων» (μίνι πανελλαδικές δηλαδή ) είχε ως αποτέλεσμα το 2014, που εφαρμόστηκε, την παραπομπή του 20% των μαθητών της πρώτης Λυκείου για το Σεπτέμβριο, αφορούσε δηλαδή τον έναν στους τέσσερις μαθητές των γενικών λυκείων, κατά μέσο όρο πανελλαδικά, ενώ σε πολλούς Δήμους, χτυπημένους από την ανεργία, η στρατιά του μετεξεταστέων περιέλαβε τον έναν στους τρεις μαθητές. Από την άλλη οι αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών, όπως η επαναφορά των Λατινικών, γίνεται ως μία νέα κατανομή ειδικοτήτων, αλλά και για ψηφοθηρικούς και ιδεολογικούς λόγους, μία και η κοινωνιολογία αναπτύσσει στα παιδιά «αριστερά πρότυπα», ενώ η εισαγωγή των  Λατινικών ικανοποιεί τους  συντηρητικούς ψηφοφόρους της κυβέρνησης.

• ·         Από το πολυνομοσχέδιο δεν μένουν  στο απυρόβλητο ούτε τα ΕΠΑΛ, που με τη ρύθμιση για το ανώτατο ηλικιακό όριο εγγραφής σε αυτά τα 17 έτη, κλείνει ο δρόμος για χιλιάδες μαθητές να συνεχίσουν τη φοίτηση τους στην ειδικότητα της επιλογής τους, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στην ιδιωτική επαγγελματική εκπαίδευση, που θα αποτελεί μονόδρομο και συγχρόνως αποκλεισμό από τη μόρφωση για όσους μαθητές δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα.

• ·         Επίσης, δίνοντας έμφαση στην αριστεία «των λίγων», η κυβέρνηση των πλαστών πτυχίων και του Σκόιλ Ελικικού, αυξάνει τα πρότυπα και πειραματικά σχολεία, κόντρα στο χρόνιο αίτημα της εκπαιδευτικής κοινότητας για άριστα σχολεία ισότιμα για όλους τους μαθητές.

• ·         Ένα άλλο σημείο που αξίζει την προσοχή μας είναι η εισαγωγή των υποχρεωτικών εσωτερικών κανονισμών λειτουργίας του σχολείου με τη συμμετοχή του Συλλόγου Γονέων και την άμεση εμπλοκή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Μήπως,  πίσω από αυτές τις όμορφες συμπράξεις και συνεργασίες των συγκεκριμένων διατάξεων κρύβεται ένα υποχρηματοδοτούμενο σχολείο, που θα αναζητά χορηγούς (οι οποίοι θα δικαιούνται να έχουν λόγο στα εκπαιδευτικά πράγματα);

• ·         Στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση οι προτεινόμενες παρεμβάσεις του Υπουργείου Παιδείας έρχονται να απελευθερώσουν την αγορά κάθε είδους εκπαιδευτικών προϊόντων και προγραμμάτων σπουδών και κατάρτισης, ολοκληρώνοντας την εικόνα του Πανεπιστημίου Α.Ε. . Ο στόχος τους είναι να δίνονται πολλά διαβαθμισμένα πτυχία, που θα καλύπτουν τις ανάγκες που προκύπτουν κάθε φορά στην αγορά εργασίας. Έτσι αλλοιώνουν το βασικό χαρακτήρα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, πού είναι η επαφή των φοιτητών με την επιστημονική έρευνα και γνώση, μετατρέποντας την αποκλειστικά σε έναν απλό και αποτελεσματικό  πάροχο δεξιοτήτων.

• ·         Σε αυτό το πολυνομοσχέδιο  μεταξύ των άλλων η κ.Υπουργός, αναφερόμενη στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση, μίλησε για αναβάθμιση του ρόλου του Διευθυντή της σχολικής μονάδας, την προώθηση ενός νέου συστήματος επιλογής στελεχών και εφαρμογή ενός συστήματος αξιολόγησης, που θα ξεκινήσει από τις σχολικές μονάδες και θα προχωρήσει στους εκπαιδευτικούς, με αποκλειστικό στόχο την επιβράβευση των εκπαιδευτικών (και σχολείων), καθώς και τη βελτίωσή τους, μέσω επιμόρφωσης. Είναι όμως ετσι; Επαναφορά του επιθεωρητισμού «μυρίζει»! Η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, αγιογραφώντας  τα σχέδια της για την επιβολή ενός πανοπτικού συστήματος ελέγχου και κατηγοριοποίησης εκπαιδευτικών και σχολείων μέσω της επιμόρφωσης, βαφτίζει την εγκαθίδρυση του φόβου, του ανταγωνισμού στα σχολεία, των απολύσεων, των μισθολογικών και βαθμολογικών καθηλώσεων των εκπαιδευτικών, καθώς και την υποχρηματοδότηση ή συγχώνευση σχολικών μονάδων, «αξιολόγηση». Γιατί το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί σε σχέση με την αξιολόγηση, για να βγάλουμε σωστά συμπεράσματα, δεν είναι (το λάθος ερώτημα) εάν «σε μία κοινωνία που όλοι αξιολογούνται, γιατί οι εκπαιδευτικοί δεν θέλουν να αξιολογηθούν», αλλά το «αν αυτή η αξιολόγηση γίνεται για το καλό των μαθητών και του δημόσιου σχολείου, με στόχο την αναβάθμιση της παρεχόμενης γνώσης, που δίνεται μέσα σε αυτό ή  για την απαξίωση του». Με λίγα λόγια «αξιολόγηση από ποιους για ποιους και για ποιο σκοπό». Ο χαρακτήρας της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου είναι ουσιαστικά συστημικός και εξαρτάται από πλήθος παραγόντων, όπως είναι οι υποδομές, ο εξοπλισμός, η μορφή και το περιεχόμενο της σχολικής γνώσης, τα μέσα διδασκαλίας, οι οργανωτικές και διοικητικές δομές, οι μέθοδοι διδασκαλίας, οι παιδαγωγικές πρακτικές και πρωτοβουλίες αλλά και τα προγράμματα συνεχούς επιμόρφωσης. Είναι φανερό ότι τίποτα από όλα αυτά δεν αλλάζει και ότι τέτοιου τύπου διατάξεις για τη λεγόμενη «αξιολόγηση», σκοπό έχουν να φορτώσουν στην πλάτη των εκπαιδευτικών όλα τα «κακώς κείμενα» της εκπαίδευσης που είναι αποτέλεσμα της υποχρηματοδότησης και της χρόνιας αδιαφορίας για αυτήν. Σήμερα, λοιπόν, με μια κυβέρνηση που υποκρίνεται ότι ενδιαφέρεται για οτιδήποτε δημόσιο, είναι φανερό ότι ο σκοπός της διαδικασίας αξιολόγησης δεν είναι τίποτα άλλο, παρά να γίνει αυτή  ο Δούρειος Ίππος, μέσω του οποίου, θα υποβαθμίσει κι άλλο τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της Εκπαίδευσης. Αυτό είναι βέβαια  εύκολο να συμβεί, παίρνοντας την κοινωνία με το μέρος της, λέγοντας ψέματα και κατηγορώντας τους εκπαιδευτικούς ότι είναι μία συντεχνία που αρνείται να αξιολογηθεί. Σε αυτό βοηθάνε τα ‘’γνωστά’’ Μ.Μ.Ε., που εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα και τα οποία  έριξαν πρόσφατα τόνους λάσπης στην εκπαιδευτική κοινότητα, που μόνο η  φυγοπονία δεν τη χαρακτηρίζει, μία και απέδειξε την αξιοσύνη της, σηκώνοντας το δυσανάλογο βάρος της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης με τον καλύτερο τρόπο, δεδομένων των συνθηκών. Μην ξεχνάμε πως ακόμα περιμένουμε να  δοθεί  ο απαραίτητος εξοπλισμός, η υλικοτεχνική υποδομή και η επιμόρφωση για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Αν λοιπόν κάτι πρέπει να αξιολογηθεί είναι η πολιτική της Νέας Δημοκρατίας για την εκπαίδευση η οποία προς το παρόν παίρνει κάτω από τη βάση.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, το συγκεκριμένο πολυνομοσχέδιο θα πρέπει να βρει αντίθετους όλους τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές, τους γονείς και όλη την κοινωνία.

Μένουμε ενεργοί, δε σιωπούμε, αγωνιζόμαστε για το δημόσιο αγαθό της  δωρεάν παιδείας για όλους τους μαθητές.

                                                                                                       ΒΕΛΛΗ   ΑΝΘΗ

Η απλή λογική ενάντια στον φόβο, ο Κάλβος και ο Ρίτσος

Η απλή λογική ενάντια στον φόβο, ο Κάλβος και ο Ρίτσος

Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι·
θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία.

Ανδρέας Κάλβος


Ο φοβος είναι ένα πολύ χρήσιμο συναίσθημα και ένστικτο, που μας βοηθά να έχουμε σοβαρές πιθανότητες να αποφύγουμε μια καταστροφή, όταν ο διαθέσιμος χρόνος για απόφαση είναι κυριολεκτικά ελάχιστος. Ο φόβος βοηθά όταν μια οποιαδήποτε γρήγορη απόφαση έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να μας σώσει σε σχέση με μια μη απόφαση. Γι' αυτό και θολώνει/μπλοκάρει/σταματά την λογική, για να μην της αφήσει το περιθώριο χρόνου και καθυστέρησης των λογικών συνειρμών.

Όταν όμως ο διαθέσιμος χρόνος είναι μεγαλύτερος από δευτερόλεπτα ή λεπτά, η λογική σκέψη έχει απείρως μεγαλύτερες πιθανότητες να οδηγήσει σε σωστές αποφάσεις. Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη τον πανικό του τύπου: "ααααααα, θα μου κουρέψουν τις καταθέσεις!!! ααααααα, δεν θα έχουμε να φάμε!!!, τελειώνει το πετρέλαιο!!!!! θα πεθάνουμε!!! δεν θα έχουμε ευρώ!!! Τελειώσαμε σαν χώρα!!! κλπ." Άλλωστε το πολύ καλό σχόλιο που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες απεικονίζει πόσο ενάντια στην λογική μπορεί να οδηγήσει ο φόβος. Μπορεί να είναι απλουστευτικό αλλά δεν παύει να είναι ενδεικτικό και απολαυστικό:

"ΑΥΤΟ, ΠΟΥ ΜΕ 60 ΕΥΡΩ ΟΡΙΟ ΑΝΑΛΗΨΕΩΝ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΘΑ ΠΕΙΝΑΣΕΙΣ, ΚΑΙ ΜΕ 300 ΕΥΡΩ ΜΙΣΘΟ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΣΤΗ "ΖΩΝΗ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ" ΝΑ ΤΟ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ. ΠΡΩΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ..."


ΚΑΠΟΙΑ ΛΟΓΙΚΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ

1) Αν πιστεύεις πως οι δανειστές θέλουν το καλό σου γιατί είναι εύσπλαχνοι και έχουν κατανόηση των προβλημάτων σου, νοιάζονται για τους φτωχούς και ταλαιπωρημένους έλληνες και θέλουν να χτίσουν μια νέα παραγωγική Ελλάδα που θα ανταγωνίζεται τα δικά τους προιόντα και συμφεροντα, τότε όπως ακριβώς σε συμβουλεύουν μέρα νύχτα ψήφισε ΝΑΙ.

Όμως σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να εξηγήσεις στον εαυτό σου, γιατί 5 χρόνια τώρα δεν κατάφεραν να σε βοηθήσουν αλλά αντίθετα σε κατάστρεψαν, ενώ στην Ελλάδα υπήρχαν κυβερνήσεις που τους έλεγαν σε όλα ναι ενώ οι δανειστές έλεγαν και λένε ότι συνενογιόντουσαν μια χαρά μαζί τους.

2) Αν θέλεις την Ελλάδα να κυβερνάει ο Νταισεμπλουμ, ο Σοιμπλε, η Μέρκελ, ο Τουσκ, ο Γιούνκερ, η Λαγκάρντ και οποιοσδήποτε άλλος που πιστεύεις ότι από το μακρινό του γραφείο στην Ευρώπη ή την Αμερική γνωρίζει καλύτερα τα προβλήματά σου από εσένα ή οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση θα επιλέγεις εσύ με τα δικά σου κριτήρια, τότε σίγουρα πρέπει να ψηφίσεις ΝΑΙ και να τους αναθέσεις την διακυβέρνηση της Ελλάδας εν λευκώ, όπως περίπου γινόταν με την τρόικα από το 2010 μέχρι πριν λίγους μήνες.

Όμως επειδή μετά το ΝΑΙ σου δεν θα σου δοθεί άλλη ευκαιρία γιατί εσύ θα τους έχεις εξουσιοδοτήσει να αποφασίζουν για εσένα με τα χεράκια σου, μην παραπονεθείς όταν θα σε βασανίζουν σκληρά και εξευτελιστικά τουλάχιστον όσο μέχρι τώρα ή μάλλον και πολύ χειρότερα.

3) Αν αντίθετα με ότι σου λένε ακόμη και στις δικές τους τεχνοκρατικές μελέτες (τις χτεσινές! ξανά!) και αντίθετα σε αυτό που λένε όλοι οι οικονομολόγοι του κόσμου, αλλά και η απλή δική σου λογική, πιστεύεις πως το χρέος της χώρας σου είναι βιώσιμο και συνεπώς δουλεύοντας σκληρά εσύ και τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου και τα δισεγγονά και τρισέγγονα σου θα μπορέσεις κάποτε να τους το ξεπληρώσεις ή έστω να το "εξυπηρετείς" και να το μικραίνεις, τότε σίγουρα να ψηφίσεις ΝΑΙ σε μια συμφωνία που δεν θα λέει τίποτα για το χρέος, όπως αυτή που σου πρότειναν οι δανειστές και σου παρουσιάζεται για έγκριση ή απόρριψη σε αυτό το δημοψήφισμα.

4) Αν πάλι πιστεύεις πως όλοι αυτοί που κυβέρνησαν την χώρα σου πριν φτάσει στα μνημόνια και την οδήγησαν σε αυτά (Καραμανλής, ΓΑΠ, Σημίτης, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ κλπ.), όσοι σε έβαλαν στο καθεστώς των μνημονίων (ΓΑΠ, Παπακωνσταντίνου, Βενιζέλος κλπ.) και όσοι διαχειρίστηκαν τα 5 τελευταία καταστροφικά χρόνια και στήριξαν τα μνημόνια (MEGA, ΣΚΑΙ, ΓΑΠ, Παπακωνσταντίνου, Βενιζέλος, Σαμαράς, Χαρδούβελης κλπ.) τα πήγαν μια χαρά και σε έσωσαν (ευτυχώς!), τότε εμπιστέψου τους άλλη μια φορά για να σε ξανασώσουν!!! Ψήφισε ΝΑΙ και θα σωθείς ξανά, αλλά αυτή την φορά με την θέληση και την υπογραφή σου.

Αν συμφωνείς με όλους τους παραπάνω συλλογισμούς ψήφισε ΝΑΙ χωρίς να βασανίζεσαι άλλο τι είναι το καλύτερο να κάνεις. Αν όμως έχεις έστω και την παραμικρή αμφιβολία, τότε αφιέρωσε στον εαυτό σου, στα παιδιά σου και στα εγγόνια σου λίγα λεπτά καθαρής λογικής σκέψης και θα τον βρεις μόνος σου τον δρόμο προς το ξεκάθαρο, απελευθερωτικό αλλά και ισχυρά διαπραγματευτικό ΟΧΙ, χωρίς να χρειαστεί να σου πει κανείς οτιδήποτε άλλο.

Δεν θα σου πω ψέμματα. Το ΝΑΙ σου παρέχει σιγουριά γιατί ξέρεις ότι θα έχεις αποδεχθεί την μοίρα του δούλου, του υποταγμένου, του παραδομένου που ελέγχουν την τύχη του άλλοι και θα "πεινάς" ταπεινά και ήσυχα σε μια κατεχόμενη χώρα, που δεν θα ξαναδεί προκοπή για δεκαετίες ή και παραπάνω. Το ΟΧΙ δεν σου προσφέρει αυτήν την βεβαιότητα και αυτό μπορεί να σε τρομάζει. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι το ΟΧΙ σε οδηγεί στην οικονομική απελευθέρωση σου γιατί πιθανότατα πάλι σε μια επώδυνη συμφωνία μοιάζει να σε οδηγεί, αλλά θα μπορεί να σε κρατά ζωντανό, μέχρι να συσσωρεύσεις δυνάμεις και να ξαναπαλαίψεις από καλύτερη θέση την επόμενη φορά. Σε κάθε περίπτωση με το ΟΧΙ σου θα μπορείς ακόμη να ελπίζεις!!! Χωρίς ελπίδα δεν υπάρχει ούτε ζωή, ούτε και λειτουργική οικονομία. Με το ΟΧΙ σου θα έχεις βροντοφωνάξει και θα το έχει ακούσει όλος ο πλανήτης (να είσαι σίγουρος για αυτό) ότι δούλος δεν θα γίνεις!!! Θα συνεχίσεις να παλεύεις για να πάνε καλύτερα τα πράγματα και όχι μόνο στην χώρα σου, αλλά και στην Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο. Πάρα πολλοί στην Ευρώπη και στον κόσμο το περιμένουν για να ακολουθήσουν ένα φωτεινό παράδειγμα επιμονής στην Δημοκρατία και ελπιδοφόρας αλλαγής σε έναν γκρίζο κόσμο που χτίσαν οι ισχυροί. Το ΟΧΙ σου θα είναι τόσο δυνατό (μετά από όλο τον εκβιασμό που σου κάνουν), που θα τους ταρακουνήσει και θα τους αναγκάσει να μην παίζουν μαζί σου όταν θα έχουν δει το πραγματικό σου ανάστημα. Οι διαπραγματεύσεις έχουν πάντα ένα μεγάλο ψυχολογικό κομμάτι τύπου "φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη", και το θεριό πρέπει να και θα καταλάβει ότι ο Γιάννης δεν αστειεύεται!!!

Για εμένα προσωπικά:

Το ΝΑΙ μας σημαίνει συνθηκολογώ και παραδίνομαι στα χέρια του βασανιστή μου γιατί δεν εμπιστεύομαι τον εαυτό μου!

Το ΟΧΙ μας σημαίνει έχω αξιοπρέπεια, συνεχίζω να αγωνίζομαι και να ελπίζω και θα αναγκάσω τον εχθρό μου να με σεβαστεί και να με αναγνωρίσει, γιατί αρνούμε να υπογράψω την υποταγή και τον αργό και βασανιστικό θάνατό μου! (θυμηθείτε ότι οι γερμανοί των ες-ες(!!!), αν και κατακτητές, υποκλήθηκαν με θαυμασμό και απορία μπροστά στην αντίσταση των ελλήνων το 1940)

Διαλέγουμε και παίρνουμε. Η ιστορία μας σαν λαός έδειχνε ως τώρα ότι σε τέτοια διλήματα διαλέγαμε πάντα το ΟΧΙ και αυτό μας κράτησε ζωντανούς 2500 χρόνια (και βάλε). Στο χέρι μας είναι να την επιβεβαιώσουμε άλλη μια φορά.

Καλή δύναμη και καλή επιλογή σε όλους,
Αλέξανδρος


ΥΓ: Πως μερικοί στίχοι περιέχουν τόσα πολλά μέσα σε τόσο λίγες λέξεις?!!! (σε αντίθεση με τα πολλά που παρασύρθηκα και έγραψα)

https://www.youtube.com/watch?v=sjnM7I2Wre4&list=RDsjnM7I2Wre4

"Μικρός λαός και πολεμά, διχως σπαθιά και βόλια,
για όλου του κόσμου το ψωμί, το φώς και το τραγούδι!
Κάτω από την γλώσσα του κρατεί τους βογγους και τα Ζήτω
κι αν κάνει πως τα τραγουδεί ραγίζουν τα λιθάρια"

Γιάννης Ρίτσος, Ρωμιοσύνη 

 

ΑΤΤΙΚΟ ΠΑΡΑΚΤΙΟ ΜΕΤΩΠΟ - ΜΙΑ Δ.Ε.Κ.Ο . ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ

         

  ΑΤΤΙΚΟ  ΠΑΡΑΚΤΙΟ  ΜΕΤΩΠΟ   -  

ΜΙΑ   Δ.Ε.Κ.Ο.   ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ   ΤΟΥ  ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ

Εύλογα ερωτήματα γεννώνται για το ποιος  είναι ο νέος φορέας που θα καθορίζει την τύχη των παραλιών του Σαρωνικού από το Φάληρο έως το Σούνιο ( εκτός Ελληνικού , Αστέρα Βουλιαγμένης και τις Μαρίνες του Φαλήρου και  της  Γλυφάδας )

Ιδρύθηκε με τον  επενδυτικό νόμο 4146/13, κατέληξε να είναι μια ανώνυμη εταιρεία του Δημοσίου 

που διέπεται από το νόμο 2190/20, αλλά υπάγεται και στον 3429/2005 περί ΔΕΚΟ.

H  «ΑΤΤΙΚΟ ΠΑΡΑΚΤΙΟ ΜΕΤΩΠΟ Α.Ε.» εποπτεύεται από  τον Υπουργό Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων,  με διάρκεια ζωής 99 έτη και έχει σκοπό τη διοίκηση, διαχείριση 

και αξιοποίηση δημοσίων και ιδιωτικών εγκαταστάσεων που βρίσκονται στην περιοχή της παραλίας Σαρωνικού.

Η εταιρεία "Αττικό Παράκτιο Μέτωπο Α.Ε." θα δώσει έμφαση στο "ξεκαθάρισμα" των δημοσίων ακινήτων, όσων δεν ανήκουν στο ΤΑΙΠΕΔ (σύμφωνα με τον ιδρυτικό της νόμο ο προτεινόμενος επενδυτής πρέπει να έχει την έγκριση του ΤΑΙΠΕΔ για να προκριθεί )   προκειμένου να διευκολυνθεί η αξιοποίησή τους μέσα από ένα ενιαίο master  plan .

Ο  σκοπός  είναι ένα  master plan όλης της περιοχής, με χρήσεις γης, όρους δόμησης, έργα υποδομής  με καταχρηστικούς όρους .

Το Υπουργείο Οικονομικών είναι ο μοναδικός μέτοχος της εταιρείας. Με το νόμο του υπουργείου Οικονομικών ξεκαθαρίζεται πως η μεταβίβαση ακινήτων από κρατικούς οργανισμούς προς την "Παράκτιο Αττικό Μέτωπο" γίνεται άνευ ανταλλάγματος . Η εμπλοκή του είναι σημαντική κατά το πρώτο χρονικά στάδιο , μέχρι δηλαδή να υπογραφούν οι κοινές υπουργικές αποφάσεις με το Υπουργείο Ανάπτυξης για τις μεταβιβάσεις της κυριότητας των ακινήτων στην εταιρεία .

ΑΡΘΡΟ : ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΟ ΝΕΟ ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

ΠΑΡΑΛΙΕΣ  ΤΟ  ΝΕΟ  ΘΥΜΑ  ΤΗΣ  ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ  ΤΩΝ  ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Οι πολύπαθες παραλίες της περιοχής μας και όχι μόνο , τώρα βρίσκονται κυριολεκτικά  έρμαιο  στις

ορέξεις  των  μεγάλων συμφερόντων και των επιτηδείων  επιχειρηματιών. Εκτός από όλες τις γνωστές ήδη υπάρχουσες και εξαιρετικά σημαντικές καταχρηστικές χρήσεις που αποκλείουν την  πρόσβαση των πολιτών στην παραλίες , τώρα με  το νέο σχέδιο νόμου που αφορά στη νέα πρόταση διαχείρισης και  υπερεκμετάλλευσης των παραλιών , το μέλλον είναι σίγουρα πολύ ζοφερό. Πρόκειται για ένα σχέδιο νόμου που αποτελεί ένα τεράστιο πολιτικό και  οικολογικό έγκλημα, μια  «νόμιμη» απειλή αφού:

Άρθρο: «Διπαραταξιασμός», ένας ιδιότυπος τοπικός δικομματισμός!

Ποιος βλάπτει λιγότερο το δήμο; Ο κ. Πανάς ή ο κ Κωνσταντέλλος; Ιδού το μεγάλο δίλημμα! Το δίλημμα που θα πρέπει να καθορίσει τις επιλογές των δημοτών στις επερχόμενες εκλογές, όπως κάποιοι θέλουν να μας πείσουν. Ένα δίλημμα, εξάλλου, που χρησιμοποιείται σαν άλλοθι ένταξης κάποιων «περιφερόμενων» υποψηφίων από συνδυασμό σε συνδυασμό με την επίκληση του μικρότερου κακού! Πρέπει, λοιπόν, μας λένε, να επιλέξουμε «αναγκαστικά» έναν εκ των δύο κυρίων, τον κ. Πανά ή τον κ.Κωνσταντέλλο, τους « δειλούς, μοιραίους και άβουλους αντάμα», όπως τους χαρακτήρισε σε άρθρο του ο κ. Σκουμπούρης, λίγο πριν γίνει υποψήφιος του κ. Πανά.

Σταύρος Γρηγοριάδης για τα σινεμά στην Βούλα

Όλοι όσοι έχουμε ζήσει την Βούλα τις δεκαετίες του 70 και 80 είτε ως μόνιμοι κάτοικοι είτε ως παραθεριστές το καλοκαίρι, ασφαλώς θυμόμαστε με νοσταλγία τις βραδιές που περνούσαμε στα δύο θερινά σινεμά της πόλης μας τον «ΠΛΑΝΗΤΗ» και την «ΒΙΟΛΕΤΑ». Όταν οι δύο αυτοί κινηματογράφοι έκλεισαν, το κενό που άφησαν φαντάζει δυσαναπλήρωτο τη σημερινή εποχή. Αυτό το κενό σήμερα μπορεί να το καλύψει σε μεγάλο βαθμό η λειτουργία ενός δημοτικού θερινού κινηματογράφου από τον Δήμο μας. Ξεφυλλίζοντας τα προγράμματα όλων των δημοτικών κινήσεων τα τελευταία χρόνια αναφέρεται η αναγκαιότητα υλοποίησης ενός δημοτικού σινεμά στην πόλη μας.

Μια κηπούπολη - για ποιους;

Η καθεστηκυία τάξη στο Δήμο Βάρης – Βούλας – Βουλιαγμένης (Πανάς, Κωνσταντέλλος και οι συν αυτοίς) μας υπόσχεται μια κηπούπολη, δεν μας λέει, ωστόσο, ποιοι θα την χαρούν. Οι πράξεις της πλειοψηφίας, με την προσχηματική αντίδραση της μείζονος αντιπολίτευσης, στην ουσία, όμως, με τη σιωπηρή της ανοχή, ακόμα περισσότερο όμως η απραξία τους(πλειοψηφίας και μειοψηφίας), η έλλειψη αντίδρασης και η δουλική υπακοή τους στα προστάγματα της μνημονιακής κυβέρνησης μας δίνουν την απάντηση: Κηπουπόλεις-νησίδες για λίγους, πίσω από ψηλούς φράχτες, απρόσβα-τες στους πολλούς, που θα βλέπουν τη δική τους, μέχρι τώρα, κηπούπολη να μετατρέπεται σε αστι-κό-εμπορικό οικισμό με όλα τα καταστροφικά επακόλουθα.

ΑΡΘΡΟ : Η εβδομάδα των παθών για την παραλία του Αγ. Νικολάου Καβουρίου….

Η εβδομάδα των παθών για την παραλία του Αγ. Νικολάου Καβουρίου….

Οι κάτοικοι της περιοχής Αγ. Νικολάου - Καβουρίου παρακολούθησαν ένα «μυστήριο» να διαδραματίζεται τη Μεγάλη Εβδομάδα στην παραλία της περιοχής τους.  Στην αρχή της εβδομάδας μηχανήματα άρχισαν να κάνουν εκβάθυνση της θάλασσας εκατέρωθεν των προβλητών ( αποκατάσταση λειτουργικών βαθών από φερτά υλικά).

Κανείς δεν ήξερε πώς έγινε αυτό το θαύμα.

Ο δήμος δεν πήρε ποτέ απόφαση για να εγκρίνει τέτοιο έργο στην περιοχή. Οι φήμες  έλεγαν ότι πρόκειται για έργο που χρηματοδοτείται από κάτοικο «ευεργέτη», κάτοχο της υπό ανέγερση  κατοικίας δίπλα στο χώρο εργασιών. Εάν τελικά είναι δωρεά, ποτέ δεν εγκρίθηκε από την οικονομική επιτροπή ή το δημοτικό συμβούλιο για να γίνει η  αποδοχή της.

Οι κάτοικοι παρακολουθούσαν τις εργασίες να γιγαντώνονται και να βγαίνουν από τη θάλασσα τόνοι άμμου και βράχων, ενώ αμφίβολο είναι εάν τηρήθηκαν τα λειτουργικά βάθη του πυθμένα και  ταυτόχρονα να γίνεται αποκατάσταση και των δύο προβλητών.

Ποιόν εξυπηρετούν όμως αυτές οι εργασίες  και γιατί έγινε αυτή η  «χορηγία» ;

Γιατί οι ιδιωτικοποιήσεις δεν αποτελούν λύση

Η σχεδιαζόμενη εκποίηση και τσιμεντοποίηση της χερσονήσου του Αστέρα Βουλιαγμένης.

Είναι μόνο μιά απλή πώληση;

Πολλοί συμπολίτες μας ίσως αναρωτηθούν αν είναι σκόπιμο να σηκώσει κάποιος τόσο ψηλά τους τόνους για το θέμα του Αστέρα και να καλεί τους δημότες σε κινητοποιήσεις και αντίσταση. Πόσο μάλλον όταν δημοτικές αρχές και παράγοντες που δεν διακρίνονται καθόλου για την αντιστασιακή τους διάθεση έναντι του κεφαλαίου και των μνημονιακών πολιτικών σηκώνουν επίσης το λάβαρο της επανάστασης για δικούς τους σκοπούς βέβαια. Και ακόμη περισσότερο όταν η ελληνική κοινωνία ζει ένα ολοκαύτωμα με τραγικές συνέπειες για την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.

Όταν η εξοντωτική λιτότητα που έχει επιβληθεί στην Eλλάδα έχει οδηγήσει από το 2009 στη μείωση του ΑΕΠ κατά 25% και στη συρρίκνωση του πραγματικού εισοδήματος κατά 40%. Το ποσοστό της επίσημης ανεργίας έχει αγγίξει το 28% (στους νέους πάνω από 60%) ενώ 3,8 εκατομμύρια Έλληνες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Όταν περίπου τρία εκατομμύρια Έλληνες είναι ανασφάλιστοι την στιγμή που το κόστος της περίθαλψης αλλά και των φαρμάκων για την πλειοψηφία των συνταξιούχων και όσων έχουν ακόμη εργασία είναι απαγορευτικό. Οι αυτοκτονίες είναι πλέον καθημερινές, οι άστεγοι αυξάνονται μέρα με την μέρα ενώ εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες αναγκάζονται να ζουν χωρίς θέρμανση και χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.

Το ζήτημα όμως του Αστέρα δεν είναι μια απλή πώληση ενός ακόμη δημόσιου περουσιακού στοιχείου χωρίς κανένα ουσιαστικό αντίκρυσμα για τα ταμεία του Δημοσίου. Δεν είναι μόνο η αλλαγή των πολεοδομικών συντελεστών και της χρήσης γης που θα αλλοιώσουν εντελώς την φυσιογνωμία της περιοχής. Δεν είναι οι απροσδιόριστου αριθμού πολυτελείς βίλες και κατοικίες που θα επιβαρύνουν υπέρμετρα το περιβάλλον. Δεν είναι η ουσιαστική εκχώρηση δημόσιας γης, αιγιαλού και δασικής έκτασης σε ιδιώτες για εμπορική εκμετάλευση. Ούτε το γκέτο των εγχώριων και διεθνών κροίσων που θα δημιουργηθεί σε μία από τις ωραιότερες περιοχές της Μεσογείου. Δεν είναι επίσης μόνο το γεγονός ότι οι ακτές αλλά και όλη η περιοχή από τον Λαιμό της Βουλιαγμένης και πέρα θα γίνει απροσπέλαστη για τους κοινούς θνητούς για να την απολαμβάνουν οι λίγοι και εκλεκτοί !

Καλούμε τους δημότες σε αντίσταση διότι η περίπτωση του Αστέρα εκτός ότι είναι από μόνη της σκανδαλώδης είναι ταυτόχρονα και το πρόκριμα για τα χειρότερα που έρχονται.

Δυστυχώς το μενού των λεγόμενων αποκρατικοποιήσεων περιλαμβάνει δύο πτυχές που είναι ιδιαίτερα δραματικές.